Lourenzo Fernández Prieto: Fonseca soa

Lourenzo Fernández Prieto: Fonseca soa

As dificultades económicas da USC, a xulgar polas noticias que aparecen nos medios, son reais. No interior da institución os rumores dun furado contable circulan dende hai anos. Mais aínda non se coñece ben a dimensión do problema. Sábese, si, que as autoridades universitarias pasaron de falar de dificultades inconcretas a recoñecer que a situación é delicada pero non preocupante.

Lémbrame a estoica actitude dos humorosos cidadáns vieneses, despois da desfeita da súa cidade na IIª guerra mundial, cando á vista das ruinas da vella capital do Imperio dicían aquilo de que a situación é desesperada pero non preocupante.

O que resulta preocupante é a idea prepolítica pero moi cristiá que se lle transmite á comunidade universitaria para que interiorice como responsabilidade colectiva as consecuencias da situación actual. Como se a culpa fose de todos, cando a responsabilidade da xestión, como en toda institución democrática moderna, é só dos poucos elixidos para levar a dirección política. Preséntase como unha catástrofe o que é resultado dunha actuación política. Como moito bótaselle a culpa á Xunta e á baixa natalidade, circunstancias ambas que, por suposto, tamén dependen de nós. Non é un problema de culpas a redimir senón de responsabilidades a clarificar.

Asombra esta forma de concibir a política propia dese refranquismo sociolóxico extendido en Galicia na era Fraga, que lembra aquela recomendación de Franco a un interlocutor: vostede faga coma min e non se meta en política. Todo para asentar a conclusión de que ninguén é responsable porque a institución é de todos. Pois non, ho.

Fóra da Universidade, as institucións e máis a sociedade civil tamén xogan ao escondite. A Consellería reafírmase na media verdade de que o Plano de financiamento que lles asignou os recursos ás universidades foi aprobado polos reitores, intentando ocultar a evidencia de que só o goberno decide canto é o que se reparte.

O Concello de Santiago, tan imbricado politicamente co goberno da Universidade que non se sabe onde empeza un nin onde remata o outro, non sabe qué dicir. Para a sociedade compostelá a Universidade é o mesmo que a Catedral, sempre estivo aí e igual que os peregrinos, sempre viñeron estudiantes, deixaron os cartos e viñeron outros. A Lugo aínda non chegou a noticia.

Vieiros, 04/03/04